Mooi mistig

Deze tijd van het jaar is soms oorverdovend stil, en soms oorverdovend lawaaiig. Het lawaai heeft een heel andere impact dan de stilte. Lawaai is merkbaar en voelbaar in media, in te sterk verlichte en te volle winkels met alleen maar vreterij en verleiding om je vooral heel veel te laten kopen en eten en drinken... Want het moet ook beslist gezellig zijn en samen zijn... Om dan van het lawaai van vóór de kerst, tijdens de verplicht leuke kerstborrels, nog maar even te zwijgen. Lawaai is ook merkbaar tijdens logeerpartijen. Begrijp mij niet verkeerd... Ik vind lawaai een prima woord en heb daar niet persé negatieve associaties mee. Van logeerpartijen-lawaai geniet ik voluit, zeker met twee kleine levendige baby meisjes die dit jaar geboren zijn... Eén van die twee is deze kerstvakantie bij ons te logeren, samen met haar papa en mama, mijn jongste zoon en zijn lief. Het leven met een kleintje tijdens een logeerpartij vind ik heerlijk, klein geluk, genietmomentjes... En tegelijk kan het mij ook wel stress opleveren, want hoeveel en welke boodschappen wil ik in huis halen? Hoe ontvouwt zich de dag? Het loopt altijd anders dan verwacht en gedacht... Als ik merk dat lawaai of andere 'te' impact mijn hoofd en lijf zwaar maakt, dan krijg ik behoefte aan frisse lucht, dan wil ik naar buiten, lopen... Zuivere lucht inademen. Hoofd rust geven door te bewegen... Lopen door de velden, door bossen, de natuur in... Mijn stilteplek, mijn oplaadplek. Dus ik ga naar buiten. Gisteren was het zo'n magisch mistige dag. Ver kijken lukt niet. Mijmeren en reflecteren wel. De magie van mist is mooi. Mooi mistig.